Studiedag vrijdag 3 april

Afgelopen vrijdag hebben we een inspirerende studiedag gehad. We begonnen de ochtend met het bekijken van de film Alphabet. De regisseur neemt ons mee naar China waar kinderen gestimuleerd worden om zoveel mogelijk uren per dag te leren en steeds beter te worden in  bijvoorbeeld rekenen/wiskunde. Kinderen doen op jonge leeftijd mee aan wiskundewedstrijden en er is volop ondersteuning om hoge doelen te behalen. De keerzijde van de medaille is dat kinderen van jonge leeftijd amper aan spelen toekomen en dat steeds meer onderwijsgoeroe’s constateren dat de Chinese kinderen steeds ongelukkiger worden.

De film laat ook het verhaal zien van een jonge Spaanse man met het syndroom van Down. Hij had het geluk  ouders en leerkrachten te hebben die in hem geloofden en die zijn ambities ondersteunden. Daarnaast en bovenal beschikte hij over een ontzettende dosis doorzettingskracht. Hij is de eerste universitair geschoolde mens met het syndroom van Down geworden.

In Frankrijk zien wij een man die niet op school heeft gezeten. Zijn ouders, beide onderwijsmensen, konden niet achter het onderwijssysteem staan en geloofden er heilig in dat hun zoon ook zonder school of scholing van zijn ouders zich zou ontwikkelen. We horen de man vertellen dat hij door eigen interesse lezen heeft geleerd en dat hij op latere leeftijd zich ontwikkeld heeft tot een begenadigd gitaarbouwer en acteur. Voor hem stond het als een paal boven water dat een kind pas gaat leren als het er aan toe is en dat spelen en ontdekken hierbij heel belangrijk zijn!

Een hersenwetenschapper vertelt ons het belang van samenwerken en verbinding met elkaar. Hij noemt als voorbeeld de hersenen. De hersenen laten als geen ander zien dat door samenwerking en verbintenissen (grote en kleine hersenen, linker- en rechterhelften) het resultaat veel groter wordt.

Bovenstaande is slechts een deel van een heel indrukwekkende film!

Enkele citaten uit de film:

Het kenmerk van examengestuurd onderwijs is dat er niet naar verschillende meningen gevraagd wordt. Het enige doel is standaardantwoorden genereren en het standaardantwoord doodt de creativiteit. Kinderen die daarmee zijn opgegroeid ontbreekt het aan zelfstandigheid, het vermogen zich aan te passen aan maatschappelijke veranderingen of het vermogen kritische vragen te stellen.

Onze kinderen groeien niet op tot nieuwsgierige, creatieve mensen maar tot examenmachines.

We zullen moeten onderkennen dat het niet goed is mensen zo af te richten dat ze altijd doen wat ze opgedragen wordt.

Divergent denken: het vermogen om veel antwoorden op een vraag te zien, veel manieren om een vraag te interpreteren en niet alleen convergent of lineair te denken. Men heeft een onderzoek onder 1500 mensen gehouden om het % geniale divergente denkers vast te stellen binnen de leeftijdscategorie van 3 to 5 jaar. Het % geniaal divergente denkers bedroeg 98%. Vijf jaar later heeft men onder dezelfde groep (inmiddels 8-10 jaar)  dezelfde test gedaan. Nog 32% was geniaal divergente denker. Nog vijf jaar later (13 tot 15 jaar) was het percentage nog slechts 10%.   We hebben allemaal het vermogen om divergent te denken maar meestal verdwijnt het. Kinderen gaan 10 jaar naar school en leren dat er maar één antwoord mogelijk is. Zo zit het onderwijssysteem in elkaar. Het moet dus anders!

Je zult kinderen niet moeten instrueren maar moeten uitnodigen om te leren. Dat is zelfmanagement!

Je kunt mensen niet ontwikkelen, dat werkt niet. Dat kunnen de hersenen alleen zelf en alleen als ze dat willen. Je kunt kinderen hier niet toe dwingen. Je kunt ze alleen uitnodigen. Dat is de kunst!

Als je de schilderijen van jonge kinderen bekijkt, zie je hoe rijk ze aan fantasie zijn. Zodra ze naar school gaan, houdt dat op. Dan komt er wat anders….. dan komt wat ze hebben geleerd. Dan zijn ze niet meer spontaan maar voeren opdrachten uit om de volwassenen tevreden te stellen. Ze voldoen aan hun verwachtingen.

Een kind kan wat het wil, en het wil niets anders dan wat het kan Op die manier gedijt een kind op natuurlijke wijze. Dat kan alleen als je een kind die vrijheid gunt.

Het slechtste wat je kinderen kunt leren is dat ze geloven dat ze het niet zelf kunnen en opdrachten uit moeten voeren.

Spelen betekent niet dat je iets moet maken of produceren. Spelen is genieten en actief zijn. Kinderen moeten het leven serieus nemen, zegt men maar juist het spel moet serieus genomen worden. In het spel worden alle vaardigheden benut en ontwikkeld. Daardoor kom je tot jezelf……meer heb je niet nodig!

In plaats van dat het kind zelf gaat scheppen, neemt het over dat wat het geleerd heeft en dat is weinig vergeleken met datgene waartoe het in wezen in staat is.

De mensen die eigenlijk naar school moeten zijn de mensen die menen dat het ene talent meer waard is dan het ander….

Niemand komt op het idee dat een kind vanzelf tot bloei komt. Het kind wordt geboren met het meest perfecte gereedschap… de beste uitvinding tot leren die ooit is gedaan, namelijk SPELEN en een groot ENTHOUSIASME.

Alle grootse dingen in wetenschap, kunst, ambacht, maatschappij en werk zijn door spelen ontstaan. Dat zijn de ideale omstandigheden.. en dat weten hersenwetenschappers al lang…..

Mensen doen hun best als ze doen wat ze leuk vinden. Als ze in hun element zijn. Het bewijs is overtuigend. Wanneer mensen hun talenten gaan gebruiken, als ze ontdekken wat ze kunnen, worden ze een ander mens! …..en dat moet het uitgangspunt zijn van een nieuw onderwijssysteem!!

Als we de juiste omstandigheden scheppen en elk kind op z’n eigen waarde schatten…ontstaat er groei!

Er zijn drie soorten mensen: mensen die onbeweeglijk zijn mensen die beweeglijk zijn en mensen die bewegen. Ik moedig u aan in beweging te komen en tot actie over te gaan!

(einde citaten)

Na het zien van de film ontstond er een diepgaand en levendig gesprek. Ook wij vragen ons af of er zoveel getoetst moet worden als nu. Ook wij vragen ons af of we de lat voor veel kinderen niet te hoog leggen en of kinderen wel voldoende aan spelen toekomen. Houden  wij door alle eisen die het onderwijs ons stelt, nog wel voldoende rekening met ieder kind of moeten we naar onszelf kijken omdat we niet voldoende gebruik maken van de ruimte die we zelf hebben om ons onderwijs vorm te geven?

De film Alphabet was zeer inspirerend en vormt een goede basis voor de plannen die we die we dit jaar gaan maken voor de komende 4 jaar!

Het middagprogramma stond in het teken van de vakgroepen. Iedere vakgroep is om de tafel gaan zitten en heeft nagedacht wat de doelstellingen voor de komende planperiode (Leidraad 2016-2020) moeten gaan worden.

Na een plenaire presentatie van alle vakgroepen hebben we de studiedag met een tevreden gevoel afgesloten!